een verhaal over ouderonthechting

"Als één van de drie vaders in de documentaire 'Verstoten Vaders' maak ik mij grote zorgen over mijn zoon met wie ik sinds zijn elfde geen enkel contact meer kan krijgen. Zijn moeder zegt dat hij mij niet wil zien maar zelf heeft hij dat nooit gezegd. 

Zijn moeder vertelt iedereen dat ik mijn zoon niet mag zien en een contactverbod heb omdat ik mijn zoon mishandel. Ook wil zij mijn gezag ontnemen. De eerste twee zijn verzinsels, alleen het laatste is waar. 

 

Hierdoor krijg ik op zijn school met moeite toegang tot zijn schoolresultaten, maar ik wil gewoon weten hoe het met hem gaat, dus bezoek ik soms een hockeywedstrijd. De situatie duurt al ruim 3 jaar. Mijn ex vertelde mij in '16 (waar mijn zoon bij stond) dat ik hem “nooit meer zal zien, wat de rechtbank ook zegt”. Afijn, dan maar op afstand met een verrekijker. Ik wil mijn zoon blijven zien om na het corona-tijdperk niet voor een vreemde in de supermarkt te staan.

 

Mijn ex is een slimme, intelligente vrouw. Zij trouwde een 90-jarige Fransman om haar Tunesische naam niet te hoeven gebruiken. Tijdens ons 14-jarig huwelijk heb ik haar ouders nooit mogen ontmoeten;  als puber had zij alle contact met haar eigen ouders verbroken. Déjà vu...?  L'histoire se répète!

 

Mijn ex zet zich in Nederland vooral in voor de rechten van vrouwen. Dat doet ze met overtuiging en door te buikdansen. Erg mooi allemaal, maar waarom niet de rechten van kinderen en vaders respecteren? 

Op Social Media vertelt zij haar volgers dat haar zoon ‘een fantastische vader heeft en een goede relatie met hem onderhoudt’ (...) terwijl ze er bij de rechtbank op aandringt om mijn gezag maar af te nemen nu mijn zoon geen leuke herinneringen meer heeft aan zijn vader. Tja, na al die jaren zijn die nu wel gewist...

 

In het TV-programma 'de verwondering' (KRO 2016) zag ik haar tijdens een interview beweren dat zij door haar ex (ik dus) wordt 'gestalkt'.  In die jaren was de omgangsregeling pas net hersteld nadat ons kind met ernstige problemen kampte (loyaliteit) en zowel de rechtbank, RvdK als jeugdbescherming haar hadden gewezen op de rechten van het kind om zijn vader te kunnen blijven zien. De dwangsommen die zij moest betalen heeft ze  'om de lieve vrede' aan mij nooit hoeven te betalen. Daarom was het wrang om in het raadsonderzoek te lezen dat mijn zoon (toen 11) het zó zielig voor zijn moeder vond dat zij de dwangsommen wel had moeten betalen dat hij daarna geen contact meer wilde met zijn vader. 

 

Veel ongefundeerde beschuldigingen die ik later in processtukken tegenkwam waren niet onderbouwd noch bewezen, maar moesten vooral voor vervuiling van het dossier zorgen. Ik vreesde al voor oudervervreemding toen mijn ex tijdens een woordenwisseling riep dat ik "mijn zoon nooit meer zou zien zodra hij 12 jaar is”.

Die woorden waren genoeg voor mij om te willen scheiden, hoewel ik toen nog niet vermoedde dat zij ons dit echt zou aandoen.

 

Toen de omgangsregeling eind '16 opnieuw werd 'gefrustreerd', zoals dat in een mooie juridische term heet, moest ik opnieuw een kort geding starten. Hoewel de rechtbank haar opdroeg om contact te herstellen, bleef zij opnieuw weigeren en startte een bodemprocedure, wat allemaal tijd kostte; kostbare tijd.

Enkele maanden later vertelde mijn zoon de raadsonderzoekers dat hij het niet erg zou vinden als zijn vader een (motor)ongeluk niet zou overleven. Tja, als motorrijder werd mijn motor al eerder gesaboteerd door iemand die zich voorstelde als 'de nieuwe vriend' van mijn ex. Mijn ex had hem overtuigd dat ik mijn zoon mishandel. Zij kan zelfs een kromme boom recht praten...

 

De raad stelde in het raadsrapport ('17) over  gespleten loyaliteit: het kind moet uit angst voor één ouder afwijzen. Alle uitspraken van het kind wezen hierop.

Dat de RvdK (raad vd kinderbescherming) hier geen conclusies uit heeft getrokken is op zijn minst ondeskundig en gevaarlijk geweest. In een later stadium stelde een medewerker van de RvdK in de rechtszaal dat mijn zoon "zelf wel contact opneemt zodra hij volwassen is". Ik heb geen woorden voor deze naïviteit.

 

Ik zag hem vroeger om de week. Voor het laatst november 2016. Toen was er van afscheid geen sprake. Hij moest die dag van zijn moeder zeggen dat hij niet meer zou komen en vroeg of hij alles in zijn geboortehuis, waar ik nog woon, zou erven als ik dood ben. Een vreemde vraag voor een kind van 11, maar misschien zocht hij zekerheid? Ik omhelsde hem terwijl ik bevestigend antwoordde. Hij vertrok.

 

Niet alleen voor die ene avond, maar nu inmiddels vele jaren. Er was geen discussie, niets kan hem terugbrengen zolang zijn moeder hem de emotionele vrijheid niet geeft die hij hiervoor nodig heeft.  Of zolang een rechtbank dit niet in vonnis vastlegt.  Een week na zijn vertrek zei hij in gesprek met de gezinsvoogd die ons begeleidde nog ‘even rust te willen'.  Hij wilde daarna weer snel naar vader gaan. In de kostbare maanden die volgden veranderde dit in: “nooit meer. Sindsdien bleef het stil in huis... Ik mis hem elke dag maar hij zit 4-ever geborgen in m'n hart."

 

 

@ Gerard Stokkink

 

Tags:

#ouderonthechting, #oudervervreemding, #ouderverstoting, #verstotenvaders, #verstotenmoeders, #PAS, #vrouwenemancipatie, #mannenemancipatie, #vechtscheidingen, #genderequality, #gendergelijkheid

Reactie schrijven

Commentaren: 0
Download
ELN Factsheet.pdf
Adobe Acrobat document 2.8 MB
Download
Bodysystemics.pdf
Adobe Acrobat document 5.2 MB
Download
Tarieven.pdf
Adobe Acrobat document 14.7 MB
Download
aanmelden.pdf
Adobe Acrobat document 168.9 KB

Send us your message:

Voer de code in:

Opmerking: De met * gemarkeerde velden zijn verplicht.

Copyright © 2020  - Expertisecentrum Lichaamstaal Nederland  ®  - All Rights Reserved